het verhaal van
Een leven lang in teams, maar toch iets missen
Ilona heeft een bijzonder arbeidsverleden. Na een opleiding bij SPW, jaren op een kinderdagverblijf en maar liefst 21 jaar in de gevangenis als medewerker, maakte ze een overstap naar een administratieve functie. Leuk werk, op een school met jongeren, maar iets wezenlijks ontbrak. Na een periode in de ziektewet besefte ze: ze miste het werken in een team. En ze miste de zorg.
Alleen: welke zorg? De ouderenzorg, een kinderdagverblijf, misschien het ziekenhuis? De keuze was overweldigend. Gehandicaptenzorg stond nog niet eens op haar radar.
Paszie gevonden via een gelukkig toeval
Op zoek naar iets in de zorg in de regio Vught, googelde Ilona wat rond. Ineens dook de naam Paszie op. Ze dacht eerst dat het een zorginstelling zelf was, totdat ze doorlas en begreep dat ze zich gewoon kon aanmelden. Dat deed ze. Nog diezelfde dag werd ze gebeld door Olivier.
Een gesprek dat de deur opende
Het gesprek met Olivier verliep direct goed. Ilona kon haar verhaal doen, vertellen wat ze absoluut niet meer wilde, en wat misschien wél bij haar zou passen. Olivier luisterde, dacht mee en kwam al snel met twee concrete opties.
Er volgde een kennismakingsgesprek met de eerste zorginstelling inclusief rondleiding langs verschillende afdelingen, met Olivier erbij. Ilona had één duidelijke wens: niet meer op een afdeling waar gewerkt wordt met gedwongen opnames. Dat had ze haar halve leven gedaan. Maar tijdens de rondleiding verraste ze zichzelf: één afdeling trok haar meteen aan.
Twijfelen mag, maar ook doorpakken
Wat Ilona waardeerde aan Olivier, was de balans tussen ruimte geven en toch in beweging blijven. Hij drong niet op, maar liet ook niets liggen. Juist in het moment dat ze twijfelde, over de pieper, over het onbekende, over een nieuwe start op haar 47e, hield hij het proces gaande. Niet opdringerig, maar wel daadkrachtig.
Ze reageert ook snel als Ilona hem nodig heeft. Die paar keer dat ze contact zocht, was hij er meteen.
Vijftien minuten van huis, en toch een onbekende wereld
Inmiddels werkt Ilona al twee maanden in de gehandicaptenzorg bij een organisatie die vijftien minuten bij haar vandaan ligt, maar die ze nog nooit van had gehoord. Zonder Paszie was ze er nooit terechtgekomen. Ze had zichzelf waarschijnlijk teruggetrokken: te onbekend, te onzeker, te veel open vragen. Nu werkt ze met een doelgroep die haar verrast, in een team dat haar de tijd geeft om te groeien.
De pieper heeft ze nog nauwelijks hoeven gebruiken.
Passie gevonden — voor nu
Heeft ze haar passie gevonden? Voor nu wel, zegt Ilona eerlijk. Er is nog veel te leren, en ze geeft zichzelf de tijd. Ze is niet van plan het op te geven. Sterker nog: ze ziet het als een uitdaging.
Haar boodschap aan anderen die twijfelen? "Bij twijfel, gewoon doen." Het heeft haar gebracht naar werk waar ze blij van wordt. En dat had ze zichzelf nooit gegund als ze de stap niet had durven zetten.
